Ο χρόνος ως βίωμα.
Το «Ένα βήμα απ’ τον καιρό» είναι ένα τραγούδι που δεν ακολουθεί εμπορικές φόρμες, αλλά γεννιέται από την ανάγκη της προσωπικής έκφρασης. Ο Φίλιππος Ηλιάδης, τραγουδοποιός από την Κατερίνη, υπογράφει στίχους, μουσική και
ερμηνεία, δημιουργώντας ένα έργο με έντονο εξομολογητικό χαρακτήρα.Μουσικά, το τραγούδι κινείται στον χώρο του έντεχνου και λαϊκού, με λιτή ενορχήστρωση και ήπιο ρυθμό. Η μουσική λειτουργεί υποστηρικτικά στον λόγο, αφήνοντας τον στίχο να αναδειχθεί ως βασικός φορέας συναισθήματος και νοήματος.
Στιχουργικά, ο χρόνος δεν παρουσιάζεται ως απλή χρονική έννοια, αλλά ως συσσωρευμένη εμπειρία ζωής. Ο αφηγητής μιλά για απώλειες, κόπωση και δοκιμασίες, χωρίς όμως να οδηγείται στην παραίτηση. Ο τίτλος «Ένα βήμα απ’ τον καιρό» εκφράζει τη συνειδητή προσπάθεια υπέρβασης: μια μικρή απόσταση από τον πόνο, ικανή όμως να επιτρέψει τη συνέχιση της πορείας.
Οι συμβολικές εικόνες που εμφανίζονται στους στίχους – όπως η βροχή, ο καπνός και το φως της καρδιάς – ενισχύουν τη βιωματική διάσταση του τραγουδιού και προσφέρουν στον ακροατή χώρο για προσωπική ταύτιση. Η ερμηνεία, λιτή και ανθρώπινη, αποφεύγει κάθε είδους επιτήδευση, δίνοντας έμφαση στην αλήθεια της στιγμής.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε ανεξάρτητα μέσω διαδικτυακών πλατφορμών, χωρίς τη στήριξη δισκογραφικής εταιρείας. Παρ’ όλα αυτά, βρίσκει ανταπόκριση σε ακροατές που αναζητούν τραγούδια με περιεχόμενο, μνήμη και ουσιαστικό λόγο.
Στίχοι:
Στης βροχής τον καθαρμό,ένα βήμα απ’ τον καιρό,στης καρδιάς το φως, της ζωής το πώς φάνηκε καπνός.Έδωσα ψυχή και βίος, έκλαψα σκυφτός, χώρεψα γυμνός.Πήρα δρόμο μακρινό, κράτησα φωτιά, έκλεψα ουρανό, τώρα πια θρηνώ.Ούτε μια στιγμή μπορώ να έρθω στο κενό και να αναληφθώ σαν πουλί λευκό.Στης ζωής το κουρνιαχτό, τώρα να χαθώ και να λυσμονώ πάντα τον καιρό.Κάθε βράδυ καρτερώ, κάθε βράδυ καρτερώ,στης αγάπης το κενό, του θεού το φως, το γιατί, το πώς, της ματιάς το ροζ.Έκλαψα για το χαμό, πόνεσα πολύ, το κρύψα βαθιά, είδα μαρασμό.Πήρα δρόμο μακρινό, κράτησα φωτιά, έκλεψα ουρανό, τώρα πια θρηνώ.Ούτε μια στιγμή μπορώ να έρθω στο κενό και να αναληφθώ σαν πουλί λευκό.Ούτε μια στιγμή μπορώ ψέματα να πω, μήπως και σωθώ,Στης ζωής το κουρνιαχτό, τώρα να χαθώ και να λυσμονώ πάντα τον καιρό.Ένα βήμα απ’ τον καιρό, στης καρδιάς το φως, της ζωής το πώς φάνηκε καπνός.Ένα βήμα απ’ τον καιρό, στης καρδιάς το φως, της ζωής το πώς, φάνηκε καπνός
Κατερίνη, Ελλάδα
Ανεξάρτητη δημιουργία.
© Φίλιππος Ηλιάδης
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου